Маратонско трчање кое практично беше и последно за првата половина од 2009. После Плитвице, каде што бевме во јуни, следуваше пауза од маратони и топло лето во кое заслужено ќе одмараме. Сигурно дека и овој полумаратон ќе кажам дека бил еден од најубавите. Под тоа не го подразбирам само трчањето, туку се' заедно, вклучувајќи го патувањето, престојот во Плитвице, неверојатното дружење, разгледувањето на убавините на националниот парк...

Сосема случајно отидовме да трчаме околу Плитвичките езера. Како и секогаш, одлична екипа и уште поубаво туристичко место. Плитвичките езера се фантастично доживување и не случајно се прогласени за реткост и уникатност во целиот свет. Тоа беше и повеќе од доволен предизвик, да отидеме во Хрватска, да уживаме во дружењето со големите спортски имиња од нашиот регион и повторно да уживаме во одлична маратонска манифестација. Плитвице беше само уште една потврда дека мојот живот целосно се промени на поубаво кога станав дел од маратонскиот клуб Делта и кога решив дека трчањето ќе биде моја животна определба!

Тоа беше трка по големи угорнини и удолнини околу езерата. Имаше трка на 16км (со тежина речиси подеднаква на полумаратон) и 42км (слободно може да се каже дека е еден од најтешките маратони во Европа). Целата патека беше низ планините. Дополнителен мотив за супер трчање беа чистиот планински воздух и убавините на езерата кои се гледаа постојано додека трчавме. Спојот на природните убавини заедно со моето најголемо задоволство,спортот, ќе остане засекогаш запаметено и искрено посакувам секој да има вакво извонредно искуство!

Еве некои слики...

Тоа беше во мај 2009 година. Една недела пред Скопскиот полумаратон. Во Скопје сакав да го истрчам моето најдобро време до сега и да направам личен рекорд под 1 час и 30 минути. Затоа во Трст отидов со идејата да направам еден лесен тренинг една недела пред мојот, до тогаш, најголем предизвик. Полумаратонот во Трст беше 2 недели после мојот прв истрчан маратон во Белград. Мојот прв полумаратон малку подалеку од Скопје. И тоа не било каде, туку во Италија. Особено бев среќен дека конечно ќе имам можност да трчам на одлично организиран маратон. Кога на тоа ќе се додаде и фантастичното друштво со кое што патував и се дружев таму, добивам целосна оценка дека полумаратонот во Трст беше до сега, за мене, најубавото патување и дружење поврзано со трчањето и уживањето во спортот. Убавините на Италија, проследени со многу искрено дружење и смеење, одличниот престој покрај Јадранското Море и целата позитивна спортска атмосфера на Трст ќе придонесат пак да посакам да дојдам на ова убаво место.

Конечно се уверив во одлично организиран маратон. Се' беше на највисоко можно ниво. Прв пат имав чест да трчам заедно со илјадници други маратонци и љубители на трчањето. Уживав во трчањето, во убавината и чистотата насекаде околу мене. Пред мене,маратонци. Позади мене, исто така. Мотивација за трчање на највисоко можно ниво. Тогаш ми беше и малку криво дека направив погрешен избор кога да го бркам своето најдобро време. Да знаев дека ќе биде така, сигурно ќе го изберев Трст наместо Скопје. Музика и забава пред трката. Многубројна публика и бодрење додека трчавме. На целта не' пречекаа скоро сите жители на овој не многу голем град. Голема забава кога ќе завршиш со трчањето. Се чувствуваш горд дека си спортист и конечно сите имаат почит кон тебе за она што го вложуваш во спортот. Освежителни станици богати со најразновидна храна, вода и енергетски пијалоци. Полумаратон кој ќе остане засекогаш запаметен, не заради лесниот тренинг и постигнатото време ( 1час 51мин.), туку заради чувството да се биде дел од една голема спортска манифестација организирана на највисоко ниво!

Еве и некои слики...

Колку години имаш? А, за колку години се чувствуваш дека си? Дали твоето тело одговара на секојдневните предизвици? Дали со леснотија можеш да ги извршуваш секојдневните задачи и потреби? Дали се јавува среќа на твоето лице кога ќе се погледнеш во огледало? Дали се срамиш кога треба да одиш на плажа? Дали се ограничуваш и не уживаш во некои работи што порано ти причинувале големо задоволство? Дали уживаш во храната што ја јадеш? Дали негативно гледаш на работите? Дали твоето задоволство од психо-физичката состојба е на ниско ниво?

Дали има уште многу вакви прашања на кои твојот одговор не е баш за пофалба?

Дали сакаш да промениш нешто кај себе?

Дали веруваш дека може твојот живот да се промени на подобро ако почнеш да се храниш здраво?

Дали веруваш дека може твојот живот да се промени на подобро ако почнеш да спортуваш?

Дали веруваш дека сум бескрајно среќен со мојата психо-физичка кондиција? Дали веруваш дека бескрајно уживам во својата телесна композиција? Дали веруваш дека храната е едно од моите најголеми задоволства?

Дали веруваш дека спортот и здравата храна ме прават константно среќен?

Дали сакаш да бидеш како мене?

Дали сакаш да бидеш како што навистина посакуваш да бидеш?

... и тоа треба да го прават!  Сите можат да спортуваат. Сите треба да спортуваат. Кој што сака и кога сака. Важно е да се спортува, не се важни годините, професијата, образованието, размислувањата... Важна е само нашата цел и начинот како да стигнеме до неа! Важна е определбата да се спортува и живее здраво, а начинот и патот како да се стигне до неа можат да бидат најразлични!